حال که مجالش نيست، روزمرگی‌ رخصت نمی‌دهد، نوشتن قداست بيشتری پيدا کرده است. از آن سو سرخوردگی هم ساده‌تر شده که بعد از چند روز حسرت نوشتن حالا که نوشتی همين؟ که بعد از دو روز بازی با ايده‌ای که داستانی بشود برای خودش تازه يادت بيافتد که چرا اين همه آشنا بود و چقدر سال قبل چيزکی با همين ايده خوانده بودی و بگويی لعنت.

نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول