اينجا پنج ساله شد و من کماکان مشغول نوشتن هستم و هنوز معلوم نيست برای چه و برای که و از کجا به کجا. همين سربه‌هوايی اينجا را دوست دارم که هر وقت به خيالم دارد شبيه چيزی می‌شود ناغافل جای زمين و آسمان عوض می‌شود و من می‌مانم و چند کلمه‌ی گه‌گاه خوش‌آهنگ و خوش‌زنگ. ولی لذت آفريدن را دوست دارم، لذت فرياد زدن لای کلمات را، لذت عاشق شدن بين خطوط آرام را. من هنوز دوست دارم وقتی می‌پرسند دل‌مشغوليت چيست بگويم خواندن و نوشتن، آخر هنوز خيال می‌کنم کاری مهم‌تر از اين‌ها ندارم.

نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول