از قرار توهم آرامش بايد يک چنين چيزی باشد. شايد هم امر برمان مشتبه شده که دريايی و آرامشی و خلوصی و از اين حرف‌ها. حالا آرامشش جهنم ولی دريايش انگار شوخی شوخی برقرار است. چون اين اواخر هر وقت می‌آييم چيزی بگوييم حرف‌ها می‌شود حباب می‌رود بالا و وقتی رسيد آن بالا می‌شنوی صدا می‌کند بلپ بلپ. يک مؤمن هم نيست حداقل يک نردبان بياندازد محض نجاتمان.

نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول