فرم آموختنی است. به سادگی هم ياد گرفته می‌شود، با کمی مشق و کمی شانس که معلم خوبی پيدا شده باشد. مستقل از محتوا نيست ولی لازم و ملزوم همديگر هم نيستند. بدبختی اين‌جاست که در يک فرم پر زرق و برق، نبود محتوای قابل اعتنا چندان روشن نيست. آدم‌ها را لای استعاره‌ها يا روش بيان و ساختار استدلالی‌شان گيج می‌کنند و مريدان گيج دور خود جمع می‌کنند. قالبی برای بررسی کشف می‌کنند و همه‌چيز را در همان چهارچوب، چه بگنجد چه نگنجد، نگاه می‌کنند و چون چهارچوب کار شده است کسی دقت نمی‌کند که يا داخل قاب چيزی نيست يا مزخرفات بی‌ربط است. خلاصه همان که به شهر کوران يک‌چشم پادشاه است.

نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول