دشتی که تا افق دشت باشد، نه کوهی، نه دريايی، فقط دشت. ايستاده باشی آرام تا کمر ميان سبزهها و باد سبزهها را موج بزند، خم کند گهگاه. آسمانی گرفته با ابرهايی تيره در تماشای دشت ساکت، تا آخر باران ببارد نه تند نه آرام، فقط ببارد تا بوی خاک خيس بلند شود و هنوز تا افق هيچ نباشد و نباشد.
صفحهی اول
