شايد يک سراشيبی يا سربالايی، بالاخره بالا پايينش زيادتر از حد حساب و کتاب نصفه نيمه‌ی معمولم شده است. همان قضيه بالاخره حالا تا يک حدودی يک چيزی شده است ولی چه شده است و چرا و صد البته چگونه‌اش را يکی راوی که من نيستم می‌داند و يکی هم باز همان راوی که از تکرار زياد خوشش می‌آيد، آن‌قدر که خودش را تکرار می‌کند. غرض زنگ زدن اين قوه‌ی استدلال و استنتاج و چند کلمه وزين ديگر بر همين وزن است. نمی‌دانم کجای کار لنگيده است، ولی اين سياه سفيد که البته خيلی هم مرزهای روشنی نداشت و خاکستری هم داشت حالا به کل شده است خاکستری يک دست. خاکستری يعنی به قول ملانصرالدين همه حق دارند. البته واضح و مبرهن است ملا را به‌خاطر همين اراجيفش گفتند ملا ديگر، وگرنه می‌گفتند ميرزا. البته ميرزا هم می‌گفتند ولی حالا شما به روی خودتان نياوريد. اصلاً نمی‌شود آقا. می‌گويند کاغذ پژواک دارد، ولی طول می‌کشد. تا برود برسد به دست کربلايی حسن که بدهد دست مشهدی صادق دو خانه بعد از چشمه و حالا مشهدی صادق سيد را پيدا کند که بخواند و اين بگويد و آن تقرير کند و الخ سالی گذشته است برادر. آخرش هم دير می‌رسد و ديگر اين روزگار آن روزگار نيست که با سوز بگويی همه‌ی عمر دير رسيديم. آن مردک هم اگر خيال کرده است غلط خاصی نکرده است، يکی پيدايش کند بگويد هنر نکرده بين خانه‌های ملت سيم کشيده و دهنی داده است دست هر کدامشان که بفرما بنال. نمی‌شود برادر، نمی‌شود ديگر. چرايش را خودت هم می‌دانی. حرف بايد فرصت پيدا کند قوام پيدا کند، خودش را بگيرد، بايد ساکت بمانی تا قوام بگيرد. پای اين ماسماسک کدام سکوت؟ می‌شود چه خبر و ديگر چه خبر آخرش. اين سکوت لازمش اين است ميزی باشد وسط يا نباشد، حداقل ولی بايد سقفی باشد، نه آن هم می‌شود نباشد، حضور باشد کافی است که حين آن سکوت با خاکستر سيگار رفيقی بازی کنی يا از پنجره بيرون را نگاه کنی و نيازی به چه خبر نباشد. بعد حرف خوب که جا افتاد خرجش کنی و بشنوی و بگويی تا صبح. صيقل بخورد جانت و متبلور شود ذهنت و شايد کمی فرار از اين خاکستری‌ها و مه و هرج و مرج که سگ صاحبش را نمی‌شناسد، خود صاحب که سهل است. هوای حضور داريم آقا، لعنت به فاصله.

نظرات:












نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول