باز اتوبوس ايستگاهش را رد کرده است. ديگر عادتش شده، حالا ديگر وقتی از پنجره می‌بيند دارد می‌بارد بدون اينکه مثل اوايل غرغر کند شال‌اش را محکمتر می‌بندد. اصلا انگار يک قراری دارد با خودش که هر وقت برفی، بارانی چيزی باشد حواسش پرت شود بعد مجبور شود چند ايستگاه پياده برود و خيس برسد خانه، چند چکه از نوک موهايش روی گربه‌اش بياندازد و کفری‌ کندش. پيدا هم نمی‌کند چرا حواسش پرت می‌شود، يکبار مچ خودش را حين نقاشی روی بخار شيشه‌ می‌گيرد، يکبار حين تماشای دانه‌های برفی که جلوی چراغ ماشين‌ها داد و بيداد می‌کنند يا وقتی دارد آسمان را نگاه می‌کند ببيند قطره‌های باران از کجا شروع می‌شوند. هر وقت اين را برای کسی تعريف می‌کند آخرش هم می‌گويد يک جايی خوانده آنيتاها وقتی آسمان می‌بارد يک‌هو عاشق می‌شوند و همه‌چيز يادشان می‌رود.

نظرات:








نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول