اولين خاطره‌ای که در ذهنم از کتاب دارم برمی‌گردد به شايد شش هفت سالگی. پدربزرگم مهمان خانه‌ی نقلی‌مان بود٬ نشسته بود و پدر آمد پيشش و دستش کتاب «دو حرف» مسعود بهنود بود و با ذوق به پدربزرگم گفت اين کتاب تازه چاپ شده٬ نويسنده‌اش مسعود بهنود است و او هم عينک ته‌استکانی‌اش را در آورد که کتاب را ببيند.
اين شد که اولين نويسنده‌ای که نامش يادم ماند مسعود بهنود شد و شايد علاقه پدر و مادرم به او در اين کم‌اثر نبود. اين همه سال هم دلم می‌خواست از نزديک ببينمش و آن موقع که پای من تبريزی به تهران و نمايشگاه کتاب و اين حرف‌ها باز شد دير شده بود.
امشب به بهانه تئاتر بالاخره فرصتش دست داد و آن حس آشنا که بروم جلو چه بگويم؟ بعد هم دست و پايت را گم کنی و ترجيح بدهی در همان صحبت چند دقيقه‌ای کمتر حرف بزنی بيشتر گوش بدهی به صدای گرم بهنود و روايتش از خالق بودن نويسنده و خواننده. ديدارش انگار اين گوشه‌ی دنيا قسمت بود٬ نه در خانه.
«حجاب» روايتی سريع بود از رمانی بلند با آدم‌ها و داستان‌های هر کدام هر قدر که در يکی دو ساعت می‌شود گفت. تماشايش لذت‌بخش بود که جان گرفته بودند و می‌گريستند و فرياد می‌زدند. دلم باز برای «خانوم» تنگ شد٬ همان‌طور که برای «امينه» تنگ شد. عکس را فردايش از سخنرانی مسعود بهنود در بنياد پريای تورنتو گرفتم.

دم‌نوشت: يک تکه اين داستان هم ديدن نيکان بود و داد و هوار مشترک و خنديديم. تورنتو به ديدن گذشت٬ ديدن سايه‌ی سرزنده٬ رفيق سپهر و چند دوست ديگر.

نظرات:










نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول