قضيه از طعامی لذيذ شروع شد، شايد هم کمی بعد از ميل طعام، ممکن است در حقيقت آن‌جا به کمال رسيده باشد، چه دانيم. چند درويشی بوديم و آرش‌ شمس‌المستور (دامت برکاته) هم بودند و صد البته بحث حول فوتوغراف و امثالم بود و حقير عرض می‌فرمود که علاقه بسی موجود وليکن استاد که راه و چاه بنمايد مفقود و همان آن حضرتش فرمود بسم‌الله، گفتيم بنما. حضرتش گفتند راه دراز و جان‌فرسا، گفتيم چه باک. القصه به دکانی شديم که صاحبان جملگی از مريدان حضرت بودند و نيکونی ابتياع فرموديم و لنزی از برای آن. پس از آن مدتی نزد حضرت فن فوتوغرافی تلمذ نموديم و حضرت در کوتاه مدت به قدر فهم حقير از دور و نزديک و ميدان و رنگ و فوتوشاپ و غيره فرمودند. بعد از آن حضرت اذن سفر دادند و اين حقير آواره بيابان‌ها شد از رضائيه گرفته تا نروژ. در تمام اين مدت قرار بر اين بود لنز حقير ميرزا شاهد بر اين سفرها باشد و نشد که نشد به علت برخی مشکلات تکنيکی و تاکتيکی. اما بالاخره بر کليه مشکلات فائق آمديم و قرار بر اين شد هر شب يا يک شب آری يک شب نه لنز را به‌‌روز يا به‌شب کنيم بلکه بر اثر استمرار چيزکی از فوتوغراف‌کاری دستگيرمان شود. اين قرار از امشب برقرار است با فوتوغرافی از بلاد نروژ، تا چه پيش آيد. به هر حال هر چه داريم از حضرت شمس‌المستور داريم و بس، باقی بقايش.

نظرات:









نظر بدهيد:

صفحه‌ی اول