ای بابا
با اين پسته هر چی چيز بی ناموسی بود به ذهن من اومد !
شرمنده ام اما خوب چبه اون چيزی که تو جيبتونه؟

آها
گوشی تلفن بود؟
اينجا وضع اينترنت خرابه
يو تيوب رو به اين راحتی ها نميشه ديد !

اون موقع ها يه چيزي داشتم به اسم داينو! كه ميذاشتم توي جيبم. زنده بود. بايد بهش غذا ميدادم. ازش مواظبت ميكردم!
يه چيز كامپيوتري بود
ولي زنده بود!

از 3 سالگي تا 12 سالگي يه خرس داشتم كه دقيقا همين جوري بود!بعد نميدونم چرا ديگه زبونش رو نفهميدم):

چی هست حالا جناب ميرزا؟!
خوبه که صدا نداره و اين همه کار انجام ميده و ادعا نداره!!

سلام. ممنون که به وبلاگم سر زديد. زيبا بود.

يادش بخير شعرمنيار مهربانم دانا و خوش زبانم...

تا پيش از ديدن ويدئو، من را ياد خدا انداخته بود!
و اين، احتمالاً به اين دليل است که n95 خيلی خداست!

پول!!!

سلام

من چند وقت پيش حدود 6 ماه پيش با وبلاگت و خودت دورا دور آشنا شدم

اما علت علاقه مندی و پی گيری من خوندن يکی از کتابهای مترو بود

که توی تهران از طرف سازمان فرهنگی هنری شهرداری چاپ ميشه

و پی بردم که اونجا يکی از داستانهای شماچاپ شده

خوب اين دليل پی گيری من نبود

بلکه وقتی اومدم و نوشته هات رو خوندم

يه جور سبک کافکائی و يکمی هم سبک ريچارد براتيگان برام تداعی شد

خيلی وقت بود نوشته خوبی نخونده بودم

اميدوارم ادامه بدی

و غذای روح های ما چند وقتی است ته کشيده ای دوست

کمی تفکر کن و کمی هم تراوش

روحمان گرسنه است

-------------
ميرزا: کتابهای مترو؟ چه جالب. نمی دانستم.