بر ستيغ کوه می‌گشتم فراز
يک نظر بر عمر رفته، ديده باز
تا ببينم آن‌چه بر سر برده راز
تا بگرييم برف‌های‌اش را به هم

ميرزا جان دمت گرم و سرت خوش باد كلي حال ردم به ويژه از لينك صحبت هاي سيد حسيني

دوست عزيز و فرزانه ترجمه چيزي نيست كه آن را از سطر فارسي يا تركي به سطر ديگري در زبان برگرداند . در زبانها بعضي وقتها لحن و كلمه هاي مخفي وجود دارد كه آنها را حتما بايد ديد و شنيد . در اين شعر شهريار (كه باياتي هم نيست و باياتي نوعي دو بيتي در زبان تركي ست ) كلمه ها و آه ها و لحن ها و نفس هاي مخفي وجود دارد كه مي شود آنها را به فارسي در آورد فقط بايد آن گوشه هاي مخفي و خفته را در زبان مجاور پيدا كرد. موفق باشيد . ياشار احد صارمي.

آه اگر بار ديگر نصيبم مي شد كه بر پشت بام بروم
آه اگر مي شد
به سن و سالش نگاه مي كردم
به گذشته اش!
چه مي شد اگر مي ديدم چه بر سر شهر و ديار من آمده است ؟
آه اگر مي شد
من هم همراه برفش مي گريستم !

تصحيح مصرع اول بند: بير چيخيديم دام قيه نين داشنا - دام قيه: ( پشت بام صخره اي) صخره عظيمی است از کوه مانند شاخه درخت جدا شده و در زير خود محوطه اتاق مانندی را تشکيلی می دهد که زمستان و تابستان پناهگاه رهگذران و گله بانان است. بچه ها هم بعضا بالای پشت بام آن رفته و از تماشای دورنماهای اطراف آن محظوظ می شوند. (دام قيه در سينه کوه و بالای دره در ميان دهکده های شگل آباد و کلوجه قرار دارد)//مصراع آخر بند هم جا افتاده : قش دوندوران اورکلری داغلارديم که فکرکنم اينجوری خونده می شه:
Giș dönduran yurekleri daĝlardim (قلب های يخ زده در زمستان را گرم می کردم)//منبع : کتاب حيدر بابا يه سلام (استاد شهريار)- بند 67 //بعد بنظرم در ترجمه به جای قديمش اگه قدمتش را بذارين بهتر باشه.

من نفهميدم . يعنی تو زبان ترکی اه و لحن رو ميشه با حروف اورد ؟؟؟؟؟

احتمالا گذاشتن اين مطلب كه ربطي به قضيه كاريكاتور و توهين به آذري زبانان عزيز نداره ؟

---------
ميرزا: به نظر شما چطور ممکن است مربوط باشد؟

ميرزا جان. اين مطلبي كه توي وي كي بود كمي با دانسته هاي من راجع به عمواغلي متفاوت بود ولي كلا خوب بود. راستي اگر اشتباه نكنم توي هزاردستان نقش حيدرخان را آن ابوالفتح صحاف ترك داشت.

نوشتن به ترکی آن هم با توجه به اتفاق های مانا و آن هم دقيقا روز دوم خرداد يه بوهايی می ده نه؟ شايد هم نده!
خب ببينم ترجمه اش چی می شود!!!!
يکی باران را ترجمه کند که خاتمی بلکه زيرش قدم بزند و زنده شود...
کاش مرض فراموشی مان خوب می شد...

من كه احساس مي كنم بو ميده!!D:

ترجمه ای که نوشتی درسته

ميرزا جان بهتر است به جاي كلمه قديمش از كلمه اي كه بيانگر آنچه برآن گذشته(من نتوانستم كلمه مناسب را بيابم) استفاده كني مفهوم بيت روشن تر خواهد بود.
در ضمن زبان تركي استفاده از آه و افسوس چنانچه در فارسي رايج است ,مرسوم نيست.اين ابيات بيشتر براي وصف زيبايي آنچه ديده و حس شده سروده شده تا بتواند ديگران را هم در لذت بردن از اين زيبايي شريك كند نه براي گوشه عزلت گرفتن و آه و فغان سردادن.

آن شعر در زبان شهريار اينگونه است:

بير چيخيديم، «دام قيه»‌نين داشينا،
بير باخيديم گئچميشينه ياشينا،
بيرگوريديم، نه لر گليب باشينا
من‌ده اونون قارلاريلان آغلارديم.
قيش دوندوران، اورکلری داغلارديم.

«دام قيه» اسم خاص است و نام صخره‌ای است کهن‌سال، و مانند همه تپه‌ها و صخره‌های کنار روستاها سرشار از يادها و يادمان‌ها. ناشناس بودن آن صخره برای مردمان ناحيه‌های ديگر، و نيز ويژگی فولکولوريک شعر باعث شده است از ناحيه‌ای به ناحيه‌ای ديگر دگرگونی در زبان و بيان شعر پديد آيد، تا شعر رنگ و بوی همان ناحيه را به خود بگيرد که در آنجا خوانده می‌شود، بدون ديگرگون شدن تصويرها و خيال نهفته در شعر. خيال نهفته در شعر اما بيان آرزويی شاعرانه است که در زبان فارسی با ای‌کاش بهتر فهميده می‌شود. آرزوی آنکه شاعر روزی بر بالای صخره «دام قيه» برآيد و به گذشته‌ها و بر آنچه بر او رفته است نگاهی دگرباره بياندازد، تا ببيند چه‌ها بر او رفته است. و همراه با آب شدن برف‌های زمستان‌ها بر آنچه بر او رفته است اشگ بريزد، تا شايد بتواند با اشگ‌هايش بر دل‌های سرد سرمازده گرمايی ببخشد. شاعری فارسی‌زبان می‌خواهد که آن تصوير‌ها و آرزو و حسرت نهفته در جان شاعر را به شعر درآورد که خيال گرم کردن دل‌های سرد سرمازده را در سر می پروراند. بيان فارسی آن می‌تواند چنين چيزی باشد:

ای کاش می‌توانستم بر بالای «دام قيه» کهن‌سال برآيم،
بر روزگارانی که بر آن رفته است نگاهی بياندازم،
تا ببينم چه‌ها بر او رفته است.
من نيز مانند برف‌هايی که آب می‌شوند اشگ بريزم،
شايد بتوانم بر دل‌های سرد سرمازده گرمايی ببخشم.